Moja ulubiona ksiazka.

Od samego poczatku, nie wiedzac czemu, czytelnik nienawidzi tych, którzy sa podejrzani o bycie wrogami Harrego. Nie wiem czemu tak jest. To tez jest w jakis sposób magiczne. Jeszcze bowiem nie wiemy jaka jest prawda, a juz nienawidzimy tego czy tamtego. Nie umiemy sami wyczytac wskazówek, które podpowiadaja nam,ze to nie do konca moglo byc tak. A ta czy owa osoba, mogla zostac wrobiona. Czytajac Harrego mamy jakby klapki na oczach i ulegamy sugestiom narratora. Nie próbujac sami dojsc do tego czy osoba ta jest dobra czy tez nie. I tak wlasnie mogloby byc z ojcem chrzestnym Harrego. Dopóki narrator mówi, ze on jest zly, za takiego wlasnie go bierzemy. Nikt bowiem nie stara sie przemyslec, czy to prawda. A gdy tylko dowiadujemy sie, ze to pomylka. Jest nam przykro, ze mielismy go za zloczynce i bandziora. I od tej pory staramy sie mu wspólczuc i popieramy kazdy jego krok. To dosc mylne, ale moze w tym wlasnie tkwi urok tej ksiazki. Na dobra sprawe do konca nie wiemy czy ktos jest dobry czy zly.

Jesli obiektywnie spojrzec na wszystkie postepowania Harrego, okazac sie moze, ze jest on tylko zwyklym dzieckiem. I pomimo jego czarodziejskich mozy, czasami ma wiecej szczescia niz rozumu. Nie malo kiedy wychodzi z opresji tylko dzieki swoim znajomym lub opiekunom, którzy sprawuja nad nim szczególna pieczec. Niestety jesli dzialoby sie to w rzeczywistosci, z pewnoscia Harry nie wychodzil by za kazdym razem z kazdych tarapatów obronna reka. Niektóre decyzje jakie podejmuje sa strasznie egoistyczne i prowadza do góry klopotów. O czym raczej nie mysli. Zawsze liczy na swoje szczescie, które myli z umiejetnosciami. I to jest jego powazny problem. Jesli tak naprawde chce byc bohaterem, tak jak jest mu to pisane, powinien bardziej skoncentrowac sie na poszerzaniu swoich umiejetnosci, a nie liczeniu na znajomych i szczescie. To moze troszke karcace, ale takie jest moje zdanie. Staram sie bowiem patrzec na to obiektywnym wzrokiem. Harry jest przeciez tylko dzieckiem, dlatego wszystko to mozna mu wybaczyc.

Chyba nie jestem jedyna osoba, która najbardziej z posród bohaterów ceni sobie Harrego. Chyba bylabym wyyjatkiem gdyby bylo inaczej. Jego dzieje, jego historia tak porusza, ze nie raz kreci sie lza w oku. Nawet najwiekszy twardziel móglby sie poplakac. Czasami zapomina sie, ze takiego kogos wogóle nie ma. Wraz z kazda krzywda jaka sie dzieje Harremu, nie umialam ukryc emocji. Jego smutki byly moimi smutkami, a jego sukcesy moimi. Tak bardzo potrafilam wyobrazic sobie to co on moze w danym momencie czuc. Jego przygody wydawaly sie tak realne, ze czlowiek zapomina, ze na swiecie nie przeciez czarodziejów, ani zadnej magii. Wiele osób jednak stracilo kontakt z rzeczywistoscia. I pewnie znalazly sie osoby, które zaczely wierzyc w czarodziejski swiat. No mi sie to nie przytrafilo na szczescie. Jednakze Harry Potter jest dla mnie bohaterem. I jesli istnial by taki ktos na prawde, to bylby moim idolem. Harry mialby fanów na calym swiecie. Mysle, ze tylu nie mial jeszcze nikt. Szczególnie swiat dzieci i mlodzierzy byla by za Harrym.