Moja ulubiona ksiazka.

Jesli obiektywnie spojrzec na wszystkie postepowania Harrego, okazac sie moze, ze jest on tylko zwyklym dzieckiem. I pomimo jego czarodziejskich mozy, czasami ma wiecej szczescia niz rozumu. Nie malo kiedy wychodzi z opresji tylko dzieki swoim znajomym lub opiekunom, którzy sprawuja nad nim szczególna pieczec. Niestety jesli dzialoby sie to w rzeczywistosci, z pewnoscia Harry nie wychodzil by za kazdym razem z kazdych tarapatów obronna reka. Niektóre decyzje jakie podejmuje sa strasznie egoistyczne i prowadza do góry klopotów. O czym raczej nie mysli. Zawsze liczy na swoje szczescie, które myli z umiejetnosciami. I to jest jego powazny problem. Jesli tak naprawde chce byc bohaterem, tak jak jest mu to pisane, powinien bardziej skoncentrowac sie na poszerzaniu swoich umiejetnosci, a nie liczeniu na znajomych i szczescie. To moze troszke karcace, ale takie jest moje zdanie. Staram sie bowiem patrzec na to obiektywnym wzrokiem. Harry jest przeciez tylko dzieckiem, dlatego wszystko to mozna mu wybaczyc.